Header Ads

header ad

Κινέτα:Τόσα χρόνια υποσχέσεις και τίποτε..

Δεν θα ποσταρουμε φωτογραφιες απο την καμμενη Κινετα μας .
Το μονο που θελουμε αυτη τη στιγμη και πρεπει γιατι ειναι η καταλληλη συγκυρια , ειναι να αναφερθουμε στο ανυπαρκτο νερο της Κινετας .
Δεν ειναι δυνατον , εν ετει 2018 , στο νομο Αττικης , 55 χιλιομετρα απο την Αθηνα , να εχουμε αυτο το απιστευτα ανεπαρκες δικτυο νερου .
Δεν μπορει οι κατοικοι της Κινετας , ανα περιοχες και ανα ημερες !!! να εχουν νερο που σταζει τους καλοκαιρινους μηνες , χωρις ροη , γεματο αλατι και φυσικα ΕΝΤΕΛΩΣ ΑΝΕΠΑΡΚΕΣ ΓΙΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΕΚΤΑΚΤΟΥ ΑΝΑΓΚΗΣ οπως αυτη που ζησαμε στις 23/7 .
Δεν μπορει οι κατοικοι της Κινετας να μην εχουν ΝΕΡΟ ΚΑΙ ΑΠΟΧΕΤΕΥΣΗ και να πληρωνουν κανονικα τους λογαριασμους τους .
Δεν μπορει , δεν γινεται , τα μεσα ενημερωσης να μην αναφερουν τιποτα μα τιποτα γι αυτο το θεμα !
Δεν μπορει ο ΔΗΜΟΣ ΜΕΓΑΡΕΩΝ να χρωσταει τα αντερα του στην ΕΥΔΑΠ και το εργο της υδροδοτησης συνεχεια να βρισκει εμποδια .
Δεν μπορει οι κατοικοι της Κινετας συνεχεια να κουβαλανε νερο με βυτια απο τα Μεγαρα που στοιχιζουν 55 Ευρω τα 12 κυβικα ! Δηλαδη 4,58 Ευρω το κυβικο !!!
Δεν μπορει οι κατοικοι της Κινετας καθε τρεις και λιγο να ειναι αναγκασμενοι να πληρωνουν καινουρια πιεστικα μηχανηματα , υδραυλικους και γενικα να πληρωνουν το ΝΕΡΑΚΙ πιο ακριβο και απο τη ΔΕΗ .
Δεν ειναι δυνατον σε μια περιοχη διπλα στη θαλασσα , να μην υπαρχει εστω μια αντλια απο τη θαλασσα , εστω μια ! για καταστασεις εκτακτου αναγκης .
Δεν ειναι δυνατον ο δημος Μεγαρων να μην καθαριζει τα δημοσια οικοπεδα που ειναι μεσα στα ξεροχορτα
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΚΑΙΓΕΤΑΙ Η ΑΝΩ ΚΙΝΕΤΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΚΤΟΣ ΣΧΕΔΙΟΥ ΑΚΟΜΑ ΣΤΟ 2018 !!!
Γιατι οταν καναν το σχεδιο πολης πριν καμμια 15ρια χρονια , δεν ενταξαν και την Ανω Κινετα ?
Ως ποτε αδιαμαρτυρητα θα δεχομαστε ολοι εμεις , οχι μονο οι κατοικοι της Κινετας , αλλα και γενικα αυτης της χωρας , να πληρωνουμε κατι το οποιο δεν εχουμε !!!! ?
Θα κανουμε κατι ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ?


                                                   


Η σοκαριστική καταγγελία για την φωτιά στην Κινέτα


Απόγνωση, χαμηλωμένα κεφάλια, θλιμμένα βλέμματα. Κι άλλοτε θυμός, οργή, αναπάντητα ερωτήματα και μια «γεύση» ματαιότητας. Οι κόποι μιας ολόκληρης ζωής χαμένοι κι οι ζημιές ανυπολόγιστες. Είναι ό,τι άφησαν πίσω τους οι πυρκαγιές στις καρδιές των ανθρώπων της Κινέτας.

«Έχουμε τρελαθεί από την στεναχώρια μας. Δεν ξέρουμε τι να κάνουμε. Κάηκε το μισό μας σπίτι και ολοσχερώς η επιχείρηση του γιου και του εγγονού μας. Ζω εδώ ως μόνιμος κάτοικος από το '69 και δεν έχω ξαναζήσει κάτι παρόμοιο. Η περιοχή είχε γεμίσει καπνούς, προσπαθούσαμε να σβήσουμε τη φωτιά με λεμονάδες. Νερό δεν είχαμε» δηλώνει στο ΑΠΕ - ΜΠΕ ο Γιάννης Πικρός.

Γεμάτος οργή ο Κυριάκος Ιωσηφίδης καταγγέλλει ότι «οι κόποι μιας ζωής πήγαν χαμένοι. Είμαι εδώ και 40 χρόνια στην Κινέτα και ποτέ δεν μας έφεραν νερό. Μας φέρνουν νερό με βυτία. Προσπαθούσαμε να σβήσουμε τη φωτιά για να σώσουμε τα σπίτια μας και δεν μπορούσαμε να ανοίξουμε ούτε την βρύση να ρίξουμε έναν κουβά νερό. Η βασική αιτία της εξάπλωσης της φωτιάς ήταν η έλλειψη νερού». Εμφανώς καταβεβλημένος κι ο Πέτρος Καλκαντζάκος.

«Τι να σας πω… Αυτό το σπίτι ίσως να είναι το πρώτο ή το δεύτερο που φτιάχτηκε στην Κινέττα. Ήταν από το '48 και μετά το '65 το συντηρήσαμε και το επεκτείναμε. Μια ζωή, τόσος αγώνας και έγινε στάχτη. Απουσιάζαμε και μας ειδοποίησαν ότι καίγεται το σπίτι μας, αλλά δεν μπορούσαμε να έρθουμε. Είχαν κλείσει οι δρόμοι. Δεν ξέρω ίσως ήταν καλύτερα ίσως χειρότερα. Ευτυχώς που δεν κινδυνέψαμε, δυστυχώς που δεν μπορέσαμε να γλιτώσουμε τίποτε. Το θέμα είναι ότι δεν έχουμε νερό. Τόσα χρόνια πέρασαν και δεν έχουμε ακόμη δίκτυο υδροδότησης».

Σε έλλειψη οργάνωσης και πρόληψης του προβλήματος αναφέρθηκε ο Γιάννης Δημητρίου κάτοικος της περιοχής. «Αυτό το σπίτι το έχτισα με τα χέρια μου εδώ και 40 χρόνια. Τώρα δεν ξέρω τι να κάνω. Φυσικά κάτι τέτοιο δεν ξαναγίνεται. Αυτό που ζήσαμε ήταν απερίγραπτο. Καπνός παντού κι ο κόσμος να βγαίνει στους δρόμους για να φύγει, να γλιτώσει. Έπρεπε όμως να υπήρχε ένα σχέδιο προληπτικά, μια επιφυλακή αφού πρόκειται για δασική περιοχή. Γνωρίζαμε ότι θα έχουμε ανέμους και έχουμε ξαναζήσει κι άλλες φωτιές» τονίζει ο κ. Δημητρίου και αναφέρει χαρακτηριστικά ότι νιώθει «σα ναυαγός στο πέλαγος. Είμαστε ανοχύρωτοι».

Κατάκοπη από τη μάχη που έδινε όλη την νύχτα με τις φλόγες η Ασπασία Πιπεράκη Σπυροπούλου δηλώνει στο ΑΠΕ - ΜΠΕ ότι «ζήσαμε την κόλαση του Δάντη. Έχω το μαγαζί μου εδώ στην παραλία και παίρναμε νερό από τη θάλασσα για να ρίχνουμε στην φωτιά. Προσπαθούσαμε όπως όπως να την σβήσουμε αλλά πώς; Νερό δεν υπήρχε. Τόσα χρόνια υποσχέσεις και τίποτε. Τώρα κάηκαν όλα και δεν μας έμεινε τίποτε. Πότε θα ξαναζωντανέψει αυτός ο τόπος; Ο φόβος μας τώρα είναι οι πλημμύρες που θα έρθουν μετά τις πυρκαγιές με τα πρώτα πρωτοβρόχια».

Κοιτώντας φωτογραφίες του σπιτιού του από το κινητά του, ο Αλέκος Καρακίδης μαζί με τη μητέρα του Μαρία θυμούνται όλες τις στιγμές και τα χρόνια που πέρασαν. «Ήρθαμε εδώ όταν ακόμη η Κινέττα ήταν χωριό. Δεν υπήρχε κανείς. Και το σπίτι το φτιάξαμε με κόπο. Τώρα πια θα το αφήσουμε έτσι. Πώς θα το ξαναφτιάξουμε; Δεν γίνεται. Με τόσα μποφόρ και χωρίς νερό τι θα μπορούσαμε να κάνουμε;» αναρωτιέται η Μαρία Καρακίδου.

Ό,τι κι αν πούνε όμως για την τραγωδία που έζησαν χθες, οι κάτοικοι της Κινέτας μπορούν και μάς χαμογελούν και πιστεύουν στο αύριο. Όσο αβέβαιη και μακρινή τους κι αν τους φαίνεται η αυριανή μέρα.


Από το Blogger.